شربت سردکن



در گذشته های دور، مردم در مناطق گرم با استفاده از یخ طبیعی و برف ذخیره شده در سازه هایی مانند یخچال های سنتی، انواع شربت و نوشیدنی را خنک می کردند. در ایران نیز شربت های سنتی با یخ طبیعی سرو می شدند که می توان آن را شکل اولیه شربت سردکن صنعتی دانست. با ظهور فناوری تبرید در قرن نوزدهم و توسعه سیستم های خنک کننده مکانیکی، امکان تولید سرمای کنترل شده فراهم گردید. در اوایل قرن بیستم، اولین نمونه های دستگاه شربت سردکن صنعتی و خنک کننده های نوشیدنی وارد بازار شدند که بیشتر برای نگهداری نوشابه و آب کاربرد داشتند. در دهه های میانی قرن بیستم، با رشد صنعت نوشیدنی و فست فود، طراحی انواع مدل های شربت سرد کن به روز تر و پیشرفته تر گردید. این دستگاه ها به مخازن شفاف، همزن داخلی و سیستم گردش مایعات تجهیز گردید تا دمای یکنواخت حفظ شود و از ته نشین شدن شربت جلوگیری شود. از دهه 1980 به بعد، انواع دستگاه شربت سردکن با مصرف انرژی بهینه، کمپرسورهای کم صدا و طراحی مدرن تر تولید شدند. همچنین استفاده از مواد بهداشتی و استاندارد در ساخت مخازن اهمیت ویژه ای پیدا کردند. امروزه شربت سردکن صنعتی در مدل های تک مخزن و چند مخزن با قابلیت حفظ دما، سیستم ضد چکه و شست و شوی آسان عرضه می شود و به عنوان یکی از تجهیزات ضروری در کافی شاپ ها و آبمیوه فروشی ها شناخته می شود.